نمی نوشتم. می دیدین؟ چرا؟ نمی دونم.
الانم مثل نود و نه و نیم درصد کاندیداهای انتخابات پیش رو براساس احساس وظیفه ملی - مدهبی -دینی - اجتماعی - سیاسی و غیره !! و فقط و فقط به قصد خدمت به خلق ا... می نویسم! حالا اگر برادران و خواهران عزیز کاندیدا با این نیت تا پیشونی می رن زیر بار قرض و منت و بدهی و غیره و تو پستشون قراره چه جوری بازپرداخت کنن خدا می دونه.
عزیزانم٬ دلبندانم٬ رفقا و غیره های خوبم٬ دفعه پیش یه سری با تصور اینکه اکبر شاه برنده است٬ یه سری به امید فروپاشی از درون!!!٬ و یه سری هم کلا ناامید رای ندادیم. حالا وضعیت بطور خلاصه اینه که مردم شبها نون و پنیر و اتم سق می زنن و به جای دوغ (این نوشیدنی اصیل ایرانی) نفت هورت می کشن. اینبار اشتباه گذشته رو نکنیم. رای بدیم. باور کنین که می شه. اوضاع از این بدتر هم می شه. حالا که رایحه خوش خدمت با تابلوهای هشت رنگ آنچنانی در کنار بوی الرحمن وضع اقتصادی مردم توامان بلنده بیایید انتخاب کنیم. یادمان نرود. حق گرفتنی است. والا حسین(ع) همچنان به طوافش گرد حرم ادامه می داد.
پیشنهاد من برای شما: لیست ائتلاف سراسری اصلاح طلبان . نجفی و مسجد جامعی و غیره. هنوز کمی از بوی یاس خاتمی توی این لیست شامه رو نوازش می ده.
دمش گرم این شماره: فعلا که اتفاقی نیفتاده. ولی از اینکه رئیس جمهور اون فحشای بی ادبانه رو شنید و تحمل کرد و (گویا) کسی دچار پیامد نشد حالشو بردم. واسه نشون دادن اعتراض راههای متمدنانه تری هم هست. واقعا فرقی هست بین هتاکان خاتمی در آخرین دیدارش با دانشجویان با کسانی که چند روز پیش تصاویر رئیس جمهور رو آتش زدند؟ لازمه دموکراسی پذیرش رای اکثریته. فعلا خوشحالم که رئیس جمهورم (حتی اگه من بهش رای ندادم) چنین اهل صبره.
