هوالباقی
یک سال گذشت. مرحوم، سال خوبی بود. اقلا برای من که بود. به جرات می تونم بگم توی این ۲۷ سال عمر گرانمایه! یا لااقل از ۱۶-۱۷ سالگی که تشخیص هر از بر برام راحت شد، این بهترین سالی بود که داشتم. چه از نظر مالی، چه از نظر کسب چیزهای نداشته، چه از نظر . . . خلاصه کلا سال خوبی بود، چه گیری دادین ها!
امسال با بعضی اتفاقات برامون ثبت شدن. از آنجمله اند:
یاد ایام ترین ها
رفتن بابک بیات، یاحقی، ناصر عبداللهی، کسبیان، صلاحی، یه سری دیگه و از همه مهمتر ملاقلی پور. چند روز پیش هیوا رو دیدم و باز هم کلی اشک ریختم. ناخودآگاه. حیف حالا احتمالا آقای ده نمکی قراره با اخراجیها جای خالی رسول رو پر کنه. ایام عید سفر به چزابه، مجنون، هیوا، قارچ سمی یادتون نره.
فرار از آلکاتراز ترین ها
شهرام جزایری. ما که نفهمیدیم چی شد. این بچه رو کی . . . . . فراری داد. ولی خندان رفت و خوش تیپ اومد. از تکنولوژی هم نباید غافل شد. شهرام تو زندان بود که ازدواج کرد، بچه دار شد، به چندین شرکت اقتصادی مشاوره می داد. ایییییینه تکنولوجی!
لبخند به لب آورترین ها
انتخاب کسایی که حرفای قشنگ می زدند هیچ سخت نیست. چون توی این بحبوحه نبودن برنامه های طنز، بیشتر سخنان گهربار رئیس جمهور مایه انبساط خاطر خلق الله و اهالی کائنات شد. حق بدید انتخاب سخت باشه، ولی من جمیع سخنرانیهای شهرستان ایشون رو در باب انرژی هسته ای انتخاب می کنم.
ترین های دیگر
تنگه بلاغی، اعتراضات زنان ایرانی، تظاهرات معلمان، جایگزینی کامل نفت بجای نوشابه سر سفره مردم، قرار گرفتم کنسرو انرژی هسته ای در سبد غذایی ملت، رسیدن قیمت ملک در تهران به نوک برج میلاد، اسفندیار رحیم مشایی -یا مشاعی یا مشائی- ، مسعود ده نمکی -احتمالا به زودی سعید عسگر- ، جرج بوش، در گل ماندن آمریکا در باتلاق عراق، فیلم ۳۰۰، خود من، گلشیفته فراهانی، کلا همینطوری رئیس جمهور، سید محمد خاتمی، خسرو گلسرخی، رضا شفیعی جم و . . . .
براتون عشق و حال و شور و شعف و کیف و طرب از درگاه خدا آرزومندم.
سال نو مبارک .
