یک ماهی هست که ننوشتم. می دونم. فاجعه بزرگیه. اتفاقات زیادی افتاد. انتخابات برگزار شد به اون خوشگلی و با حضور فک و فامیلا در لیست. کنفرانس کوکلوس کاست - ببخشید هولوکاست - برگزار شد. صدام اعدام شد. اسرائیل غلطای زیادی کرد تو مایه تهدید و اینا. سال مسیحی اینا عوض شد. چیزی که معلومه اینه که دنیا به همین منواله. پس بیخود خون خودمون رو کثیف نمی کنیم.
فکر می کنم این دفعه سومه تو چند سال وبلاگ نویسیم که عنوان مطلبم اینه: رومی.
بازم کنسرت گروه رومی بود. به سرپرستی پدرام درخشانی. کف آور، خفن، مرگ و تو این بحبوحه ترکتازی امثال بنیامین و محسن چاووشی و رپرهای دوزاری انرژی هسته ای زده غنیمتی بود. حالشو بردم. جاتون خالی-جدا این جاتون خالی جدیه، نه یه تعارف خشک و خالی- اینبار بعد چند سال بزرگتر شده بودم و اگر چه همچنان طرب و قر توامان می پیچید تو کمر نه چندان اسکارلتی بنده، در اثر آثار دولت مهرورز خودداری نمودم و مث بچه آدم فقط شنفتم با چشمای بسته. عالی بود. اینم گزارش تصویریش.
شاد باشید.
