بنرهای با کیفیت پایین، پوسترهای دو رنگ، پارچه نوشته های ارزان قیمت، تراکت های فوق کوچک، جمله های احمقانه توده پسند. . . محمود قصه ما فرقی نکرده. هنوز هم با وجود داشتن پست دوم مملکت، داد می زنه که رقیباش دارن در حقش ظلم می کنن، حقشو دارن می خورن، پول نداره خرج تبلیغات کنه، مافیا رو در روزهای آخر افشا می کنه و . . .
عکسا رو هم که می بینین انگشت اشاره ای به دور -بپا نره تو چشم الهام جون- بچه بغل سال دیگه سیزده بدر، نه محمود، اون چیز رو لولو برد. الان چند روز یه بار ویدیوی انتخابات قبلی رو می بینم. مگه مشکل مردم ما موی سر بچه هامونه؟ دوست دارم یادم نره چه جوری به شعورمون توهین کردی.
مافیا . . . تنها اسمی که سه سال پیش بردی بعنوان مافیا و کسی که وام گرفته پول نداده رو مجبور شدی دو هفته بعد بهش جایزه صادرکننده نمونه سال بدی. فاز ۲۰۰ پارس رو هم می خوای از فاز ۲ و ۳ لوله بکشی بدی هوا جلوی دوربینای صدا و سیمات؟
صدا و سیما؟ فقط جفتک و چارگوش نرمش صبحگاهی مونده که توش از دستاوردهای ۴ساله مشعشعانه ات حرف بزنی.
فیلم تبلیغاتی؟ جزایز قمر؟ پالائو؟ سنت وینسنت؟ گواتمالا؟ گیر آوردی مارو؟ اون دستگاه دیالیزی که نمی تونیم وارد کنیم از کدوم یکی از این کشورا می خوای وارد کنی؟ بعضی از این کشورا جمعیتش اندازه کرج خودمون هم نیست.
محمد عزیزم، قربون بابا، بی خیال شو، دیکته گفتن و هورا کشیدن بسه. سیب زمینی و تراولهای ۵۰هزارتومنی هم جواب نمی ده.
نوشته پراکنده ای شد. گاف های محمود عزیزم بیش از این هاست و احساسی که از شنیدن سخنرانی های دیکته ایش بهم دست می ده وصف ناپذیر.
ملت، مردم، رفقا، تحریمی ها، مشروعیت زداها، برادرا، خواهرا، مهرنخورده ها، وطن طاقت یه چهار سال دیگه رو نداره. فقط رای بدیم تا دیگه هیچ محصولی نتونه بپیچونتش
تهران این روزها سبز سبز است.
شاید بشه با ایسن سبز، رنگ قهوه ای این چهار سال رو پاک کرد. می شه؟
