انسانها به دو دسته تقسیم می شوند . گله مند و غیر گله مند . گله مندها خودشون دو دسته اند . گله مند ژنتیکی و گله مند غیرژنتیکی . من یک گله مند غیرژنتیکی هستم . یعنی هرچند سال یک بار گله دونم پر می شه و می شه اینی که الان می خونین .
آقا دیگه نمی خوام ببخشم . اشکالی داره ؟ می خوام راضی نباشم . اشکالی داره ؟ چرا هر کی تو رفاقت، تو تجارت، از رو بلاهت -خودمو می گما- باید بماله به ما و بره . نه جدا . مگه من تو رفاقتهام کم می ذارم ؟ مگه پاکار همه نیستم . مگه درددل گوش نمی کنم . مگه اگه داشته باشم خرج رفیقام نمی کنم ؟ مگه اگه کسی رو دوس داشته باشم نصف جیبم مال اون نیس؟ -از ۲۰۰۰ تومن تا ۱۰۰۰۰۰ تومن- پس چرا ؟ چرا رفیقای من وقتی که نیاز دارم بهشون نیستن ؟ دختر و پسر هم نداره ها . بنظرم بنظر هم یک ببوگلابی میام . بازم رفاقتای قدیم که علی رغم گذشت سالیان و غبار ایام و سخن دوستان سر جاشه ولو در حد حالم چطوری . در اینجا و از اینجا و در همین جا به همه اعلام می کنم که حسابگری خصیصه اصلی من در سال آینده خواهد بود . تو همه چیز . غیر از عشق که اون رو هم خرج هر کسی نمی کنم . عشق فضایی و ماورایی و خدایی و زمینی و جنسی و اینا هم نداریم . تموم شد عزیز برادر . همه جورشو دیدم و خلص من جمیع المشکلات . پرنده ها می پرن . پس بپرین و خوش باشین -شعر از سهراب سپهری- زین پس بجای واژه امیر بفرمایید ماشین حساب . ما اینیم .
موخره : خاصیت ما ایرانی ها - نخ سوزن علی دایی و من- شعار دادنه . این خزعبلات رو هم بذارین پای شعارهای آخر سال . بهتر از این بود که سال جدید رو با اینا شروع کنم . ما همون خری خواهیم بود که بیدیم .
جمع بندی امسال هم بمونه واسه سال بعد و اینم تبریکات ما به مناسبت سال نو ایرونی .
تا سال بعد شاد باشید و شاد کنید . زت مزید .
