خواب

خوابیه که چند سالی هست هر از گاهی می بینم. توی اتوبان رسالت دارم با سرعت زیاد حرکت می کنم (مگه می شه با سرعت کم هم حرکت کرد؟!!). لاستیک ماشینم می ترکه و ماشین چند تا معلق می زنه و بوووووووووم!

. . . . و من می میرم.

دیشب باز این خوابو دیدم. نه که عشق سینمام، حتی خوابهام هم با جزییات و پر از نشونه است. این صحنه آهسته پروحشت که ماشین توی هوا چرخ می زنه، خرده های شیشه به اطراف می پاشه و من شوکه ام. این بار تصویرش از همیشه حقیقی تر بود. راستشو بخواین این جوری مردن رو دوست دارم. بهتر از سرطان در اثر مصرف بی رویه سیگاره که در پیش دارم.

پس اگه روزی تو صفحه حوادث چنین خبری خوندین، یا توی در شهر تصویری ازش دیدین یادتون نره که خوابهاتون رو جدی نگیرید!