اول - سلام
دوم - نصفه شب چهارشنبه دسته جمعی رفتیم دیزین . با توجه به اینکه اجاره ها هم قیمت با خون پدر بود گردش کردیم و برگشتیم . صبحش کوبیدیم رفتیم بابلسر . آی حالی داد . کمی روحیه تازه و هوای خوب مث شارژر موبایل عمل می کنه . مخصوصا اگه با یه مشت بر و بچز بری که روپاشون بند نباشن از فرط انرژی .
سوم - چله خبرنگارا گذشت . چیزی که ننوشته بودم . فقط می گم دلم خیلی برای عکسای نیلی از خبرگزاری فارس تنگ شده . زاویه نگاه غریبی داشت .
چهارم - آخرین کار پدرام درخشانی (گروه رومی) رو تو خونه بچه ها شنیدم . نمی دونم اومده به بازار یا هدیه خودشه . به هر حال گیر آوردین بشنفین . با صدای هومن کلانتری و محسن دایی نبی که این دومی صداش یه جورایی می کشه آدمو از بس که خفنه .
پنجم - چلچراغ هفته پیش یه مطلب داشت راجع به وبلاگ نویسی و انگیزه آدمهای مختلف از نوشتن توی فضای مجازی . مطلب بینهایت تند بود و طبق روال چند ماه اخیر چلچراغ تیریپ مطبوعات زرد . ولی در هرحال تامل برانگیز بود . دارم فکر می کنم انگیزه من از نوشتن چیه و اینکه اساسا نوشتن من چه دردی از این دنیای وانفسا درمون می کنه . اینکه من چه حالی دارم یا تعطیلات کجا بودم واسه کی می تونه مهم باشه . . . باید فکر کنم !
آخرم - هرچی می گذره حالم بیشتر از شهرم و کشورم به هم می خوره . از ناامنی شغلی اش٬ از ناامنی اجتماعی اش٬ از فضای مسمومش٬ از همه چیزش . . . مطمئنم فقط کافیه کمی جا واسه نفس کشیدن بازتر بشه تا یه عالمه جوون امیدوارتر زندگی کنن . حیف که فعلا در حال دادن رهنمود به دنیا برای بهتر زندگی کردن هستیم و مشکلات فلسطین و ساحل عاج و محله هارلم درگیرمون کرده والا حتما به خودمون هم می رسیم . چه وقت ؟ وقت گل نی !
بعد از آخرم - شاد باشید حتی اگر سخته !
